Werkendag

Het is alweer bijna een week geleden dat ik nog iets geschreven heb, wat vooral komt door mijn drukke schema (Alles is dus oke, no worries mama ;) ). Dinsdag, woensdag, donderdag en vrijdag ben ik de hele dag op weg geweest, en naast landslides (kheb er veel gevonden, het was een productieve week) hebben we ook een aantal andere dingen meegemaakt. Ik heb ook wat filmpjes gemaakt, hopelijk lukt het om ze hier te plaatsen:).

Dinsdag gingen we een kijkje nemen bij een hele grote grondverschuiving, waarvoor we eerst en vooral een uur moesten rijden over behoorlijk crappy wegen. Daarna volgde nog een wandeling van 2 uur (en meer dan 500 hoogtemeters) over een behoorlijk zwaar parcours, onder een fel brandende zon. ’s Avonds merkte ik op dat, naast mijne nek en mijn armen, zelfs mijn schouders (door een t-shirt) verbrand waren, ge moet ni vragen… Nuja, beter wa te warm dan den hele dag regen natuurlijk, het was eigenlijk nog wel een mooie wandeling. Eenmaal boven (echt boven op de kam) hadden we een mooi beeld over de landslide, en bovendien was er een prachtig uitzicht! 'A million dollar view', gelijk ze zeggen

 
Onderweg waren we ergens willekeurig een veld ingewandeld om een meting te doen, en toevallig lag daar een karkas van een koe (denk ik). Ik weet het niet zeker, omdat er een dertigtal gieren aan het genieten waren van hun feestmaal, waardoor ik niet zo goed kon zien. Ondanks het onfrisse geurtje was da toch wel een redelijk indrukwekkend zicht, zeker omdat ik zo dichtbij kon komen.

Eénmaal terug bij de auto (6u na het begin van de wandeling, shieaat) hadden we nog een lange rit voor de boeg, aangezien we een andere weg namen. Ik zat vandaag eens vanvoor in de auto, wat toch wel een heel ander beeld geeft op het landschap. Daar kwam nog eens bij dat de zon al begon onder te gaan, waardoor het zicht nog specialer was. Het is een belevenis ze, die Ethiopische wegen:)

We waren uiteindelijk pas in het donker terug thuis, wat nog niet was gebeurd (om half 7 is het hier al donker trouwens. De zon blijft hier heel lang hoog staan, maar tegen de avond zakt ze behoorlijk snel. Ook ’s morgens gebeurt hetzelfde (in de omgekeerde richting), wat dus wilt zeggen dat de zon om 9u al serieus kan branden!).
’s Avonds waren we blijkbaar uitgenodigd door de VLIR (de organisatie waarbij de meesten onder ons een beurs hebben aangevraagd en gekregen) voor een receptie/avondmaal in het Central Jimma Hotel, wat zo een beetje de enige plaats is die in de buurt komt van luxueus in de stad:). Gratis eten en drank, jeuj, en bovendien was het nog eens heel lekker en gevarieerd. En toen we als dessert (er was dessert!!) fruitsla kregen, was het helemaal geslaagd!

Na het eten kregen we een lift naar huis met het luxebuske van het project, ook lache:)

--

Ondertussen is Jef trouwens ook aangekomen, en hij is meteen de laatste Belg die ons komt vergezellen denk ik. Heel plezant joengske, zeker een meerwaarde voor de groep, we hebben ook beslist dat hij mee op safari naar de Rift Valley Lakes gaat (man daar heb ik al zin in!).

Woensdag had ik dus opnieuw een zware terreindag, vandaag is enkel Mituku meegegaan als gids-tolk-begeleider. Omdat zijn Engels niet super is (understatement), hebben we niet zo veel kunnen praten, maar het pad was zo zwaar dat dat misschien niet zo slecht was:). Achteraf zijn we samen nog nen thee (of Chai, gelijk ze het hier zeggen) gaan drinken in een lokaal cafeeke, waar echt belachelijk veel bijen zaten. Wespen kennen ze hier gelukkig ni, maar vanaf de moment dat ge iets zoet bestelt (en thee is hier zoet, dankzij de 4 scheppen suiker en het kletske honing), worden precies alle bijen in de omgeving wakker. Nu, op zich is da geen probleem want die beestjes doen eigenlijk niks, maar het drinkt toch ni zo gemakkelijk. De mensen hier trekken zich er duidelijk minder van aan, tegenover mij zat ne kerel dieje voor elke slok een grop bijen uit zijn glas schepte met zijn vingers. Only in Africa:).

’s Avonds zijn we opnieuw heel goe gaan eten (godzijdank was mijne buikpijn ondertussen al even over), en daarna zijn we, omdat het heel hard regende, nog een pint gaan drinken. Twas leuk:)

 Eenmaal terug hebben we ‘Time’s Up gespeeld’, en Fran heeft getrakteerd op een zakske chips (geribbelde paprika). Ik wist ni da chips zo goe kon smaken, het viel ook op dat het heel lang duurde vooraleer de zak op was, en dat het veel stiller werd, omdat iedereen er zo van genoot. Dus mama, da’s één van de dingen die ge moogt klaarleggen als ik terugkom!:)

--

Donderdag wat het wat minder warm (maar geen regen dus perfecto), en besloten we om een rivier helemaal stroomopwaarts af te wandelen, wat soms al wat moeilijker ging omdat de begroeiing redelijk dicht was, of omdat er een (typisch Ethiopisch) hek in de weg stond. Omdat elektrische schrikdraad hier niet echt ingeburgerd is, gebruiken ze gedroogde doorntakken (blijkbaar hebben ze ook weerhaken, heb ik ondervonden:)), cactussen of één of andere gifplant.

Onderweg kwamen we ook leuke dieren tegen, zoals een paar hele mooie vlinders maar vooral een aapfamilie. Coolcoolcool!

Het was vandaag niet zo zwaar als de vorige twee dagen (maar zeker nog wel zwaar genoeg), wat wel eens een leuke afwisseling was. Na de wandeling zijn we in een dorpje bij het meer gestopt, en hebben we viskes gegeten. Goei spul, amai:). Het zag er lekker uit, en da was het zeker ook!

--

Vrijdag moest Endalkachew weer de hele dag lesgeven, waardoor Mituku weer mijn gezel werd. Fran had vandaag niks te doen, en ze wou ook graag het platteland eens zien, dus is zij vandaag mee op pad gegaan, wat heel leuk was:). Het was veruit de productiefste dag tot nu toe, alleen jammer dat ik mijne kodak thuis vergeten was. We hebben alweer aapjes gezien (nog meer deze keer), zijn rivieren overgesprongen, hebben cactusbomen gezien, en hebben vooral behoorlijk ver gewandeld. Tijdens het stijgen werd de lucht boven de vallei steeds maar donkerder, en zoals verwacht bleef het ni droog. ‘Drupdrupdrup, ik moet opschiete, want da gaat hier ferm gieten. Lap, daa heddet, wa hadde gedoecht, twater komt me bakke uit de lucht. Nen donderslag, ne bliksemschicht, verdekke die sloefen zijn ni waterdicht’, da beschrijft ongeveer de situatie:). Het was wel cool om dieje regen te zien komen van aan den overkant van de vallei, maar helaas heb ik er dus gene foto van. Zonde.

We zijn dan gaan schuilen in een hutje van ne lokale boer (heel vriendelijke mensen, ook al konden we er ni echt mee communiceren), maar na een uur wachten ben ik met Mituku toch maar in de regen gedoken, omdat we ons werk anders niet meer zouden afkrijgen. We hebben nog een paar metingen gedaan in de gietende regen, in het midden van een wolk (probeer maar eens lengtes te schatten als ge maar 20m ver kunt zien:)). Chance da’k het zo graag doe!
De terugweg ging vlotter dan gedacht, waardoor het achteraf gezien ni nodig was om in de regen te gaan meten, maarja twas uiteindelijk nog wel eens plezant om te doen:).

--

Zaterdag was er geen auto, wat wilt zeggen dat ik eindelijk eens kon uitslapen (nuja, tot 10u in uw bed liggen maar om 8u bent ge toch wakker omdat de kuisvrouwen het nodig vinden om steeds elkaars naam te roepen naar de andere kant van de gang. “Faatééé, Faatééé!”, maar dan met een scherpe stem, da’s toch één van de dingen die ik ni ga missen:)

De rest van de voormiddag hebben we muurke shot gespeeld (heel plezant, sport is hier echt zeldzaam geworden, jammer), en in de namiddag zijn we de toerist gaan uithangen (da mag ook eens he). We hebben een bezoekje gebracht aan het paleis van Abu Jifar, de koning van Jimma in het begin van de 20e eeuw. Op zich was daar (vond ik) ni zo heel veel aan, en ik ben ook in ne mierennest gaan staan (Damn die beesten kunnen hier hard bijten, en vasthouden vooral! Ze zaten zelfs door mijn vel), maar het was wel plezant en ook leuk dat ge een zicht had over de hele stad. Jammergenoeg was het wel redelijk mistig en scheen de zon heel hard, waardoor de foto's ni echt tot hun recht komen. Oh well :)

Op de terugweg hebben we in het leukste minibuske tot nu toe gezeten, echt dikke feest!:)

Kheb trouwens vandaag mijn chirobroek maar aangedaan, om toch maar een beetje in de sfeer van de startdag te zitten:). Kheb gehoord dat het leuk was, jammer dat ik er ni bij kon zijn! Volgend jaar terug in Aarschot?

’s Avonds zijn we (eindelijk) eens op de lappen geweest, het leek eigenlijk heel hard op een fuifke thuis, alleen hebben de mensen hier maximum één pint vast en danste iedereen alsof zijn/haar leven ervan afhing. Stilstaan was blijkbaar geen optie, en iedereen wou ook onze vriend zijn (<3 positive racism). De meiskes hadden trouwens extreem veel aantrek van de lokale playaz, en daarom hebben ons wel veel moeten bezighouden met het verdedigen van de kudde!:D Grappig.

--

Twas ne goeien avond, amai! Het geroep van de kuisvrouwen klonk vandaag nog scheller dan anders! Het was zeker voor herhaling vatbaar, al gaat onze groep vanaf volgende week wel kleiner beginnen te worden, wat wel spijtig is. Nu dus ons nog even samen amuseren (tot en met dinsdag). Vanavond gaan we naar de vuilnisbelt van de stad, om hopelijk hyena’s te spotten, en maandagavond is het Ethiopisch oudjaar, dus da zal ook wel lache worden!

Yours Truly

E-Dagtrip

Donderdagochtend vertrokken de proffen terug naar Addis, wat wilt zeggen dat het Ethiopische ritme terug geldig is. Er was vandaag geen enkele auto van het project in Jimma, waardoor we allemaal een dagje verlof hadden. Omdat het prachtig weer was, zijn we met zijn allen naar Lake Boye getrokken, zo’n 10km buiten Jimma.

Vroeger zaten hier blijkbaar nijlpaarden, maar dat is helaas al even verleden tijd, aangezien het meer steeds meer gefragmenteerd wordt. Matthias is hier 2 jaar geleden ook op bezoek geweest, en hij was heel verbaasd hoeveel water er verdwenen was en hoeveel maïs erbij was gekomen.

 

 Achja, het zonneke scheen vrolijk door, dus hebben we er toch een leuke namiddag van gemaakt! ’s Middags hebben we eerst een half uur gezocht naar een schaduwplekje, waarna we konden genieten van een lekkere picknick, met brood, mango's, avocado's en bananen.

 Gelukkig waren er ondanks de nijlpaardlegende nog wel een heel aantal vogelsoorten te zien, waaronder enkele kranskraanvogels, ibissen, aalscholvers, ooievaars, buizerds,… (Matthias kende echt elke soort, ik was onder de indruk). Het dier dat me het meeste is bijgebleven van de dag is echter de Afrikaanse Visarend. We hadden het geluk om hem van 20m afstand een vis te zien vangen, wat een behoorlijk spectaculair zicht was:). Helaas was hij iets te snel voor mijne camera.

--

Vrijdag was er nog steeds geen auto in Jimma, wat wilt zeggen dat we alweer een dagje verlof hadden. Hopelijk is er morgen wel nen auto, want ik heb toch nog behoorlijk wat werk en ik ben redelijk afhankelijk van mijn vervoer. Ik heb vandaag wat gegevens ingevoerd (kwestie van toch iets nuttigs te doen), en daarna zijn we een mango-avocadosapke en ne macchiato gaan drinken op een terraske. Zwaar leven:)

’s avonds zijn we heel lekker gaan eten (echt overdreven veel en goei vlees), en daarna ben ik met Matthias en Bram naar Athletico Madrid-Chelsea (Europese Supercup) gaan kijken. Het is straf om te zien hoe hard de mensen hier met (vooral Engels) voetbal bezig zijn, zo goed als alle mannen volgen het echt heel hard. Er staat hier nog een cinema uit de tijd van de Italianen, maar die wordt nu enkel nog maar gebruikt om voetbalmatchen op groot scherm uit te zenden. Het doet eigenlijk een beetje denken aan de aula in het college, met ongeveer dezelfde beenruimte, was wel eens grappig om te doen en het kostte maar 20 cent, dus daar kunde ni voor sukkelen he. Vreemd was wel dat het onmogelijk was om iets te kopen voor te drinken. Cafés willen absoluut niet dat ge hun fleskes meeneemt, zelfs al betaalt ge ne waarborg. Ge kunt hier zelfs heel moeilijk drank in glazen flessen kopen zonder eerst een lege glazen fles te geven. Raar, maar niks aan te doen zeker:). Athletico is trouwens met 4-1 gewonnen, voor zij die niet hebben gekeken:) Falcao is echt ne zot.

Zaterdag had Endalkachew kunnen regelen dat we de enige auto voor ons hadden. Mooi, eindelijk nog eens een productief dagske. Op de terugweg zijn we via ne verschrikkelijk hobbelige weg naar een gigantische lokale markt gereden, omdat de mannen graag een kip wilden kopen:). Ik ben dan ook maar uitgestapt, heb efkes rondgelopen en heb tevergeefs gezocht naar een Ethiopisch voetbaltruitje. Kheb wel kennis gemaakt met de lokale hoelleboer:).

’s Avonds is Fran, de zus van Annelies, aangekomen in Jimma. Haar vliegtuig vanuit Addis had een dag vertraging, maar vandaag is het dan toch gelukt. Haar bagage was er wel nog niet bij, maar dat komt wel goed. Ze komt hier echt een beetje aan als de verlosser, want ze heeft voor iedereen wel een paar spullen meegebracht (Muggenspray voor mij bijvoorbeeld), maar vooral omdat ze onze (onbestaande) voorraad chips, chocolade, koeken,… heeft aangevuld!

 En dit komt nog maar uit haar handbagage, dus dat belooft voor haar echte valies! :) Spijtig genoeg is Annelies net vandaag ziek geworden, waardoor het weerzien iets minder vrolijk was. Hopelijk geneest ze snel!
--
Het avondmaal van zaterdagavond is me duidelijk niet zo goed bevallen (ook al was het heel lekker). Ik heb vannacht heel weinig geslapen door de buikpijn (er zat glas in mijnen Injerra denk ik:)), en ook vandaag was er niet echt beterschap. Kheb tot 38.5°C koorts gehad, en heb dus maar de hele dag in mijn bed gelegen. Nu, op zich heb ik niet zo heel veel gemist, aangezien het de hele namiddag geregend en geonweerd heeft (het gebouw trilde van de donder, ni gewoon). Toch was het wa jammer, want vandaag werd de eerste minister (eindelijk, na twee weken) begraven, en ik was toch graag eens gaan kijken naar de taferelen op straat. Oh well, 3 weken zonder ziek zijn, ik had er vooraf voor getekend. Hopelijk duurt het ni te lang.
We zijn wel heel blij dat de periode van nationale rouw eindelijk voorbij is, maar we zijn ook benieuwd naar wat er nu gaat gebeuren. De vorige eerste minister was afkomstig uit het noorden van het land, net als 50 van de 52 generaals, maar zijn huidige opvolger komt uit de zuidelijke regio, dus het is nog maar de vraag of dit een stabiele situatie is. We’ll see.
Om af te sluiten, een liedje (het enige liedje, naast fluitmuziek, dat hier de voorbije weken gespeeld is). Het is direct na de dood van de premier gemaakt, en het is een schijfke ze!

http://www.youtube.com/watch?v=fZzPMtoUDww

--

Vandaag – maandag – is het alweer wat beter. Kheb goed geslapen (en veel), mijne koorts is weg en de buikpijn is ook al fel geminderd. Morgen gaan we terug op het terrein, dus ik hoop dat ik dan helemaal opgeknapt ben. Fingers crossed!:)

Drukdrukdruk

Door de aankomst van de proffen werd het leefritme hier helemaal overhoop gegooid. Zondag had ik het geluk dat mijn sites pas in de namiddag bezocht werden, maar toch werd het nog een zware dag. We hebben een heel interessante wandeling gemaakt in Dedo, een hooggelegen dorp waar ik vorige week ook nog geweest was, en we hebben deze keer op een heel andere manier naar het landschap gekeken, waardoor het duidelijk werd dat we bij ons vorig bezoek toch heel wat gemist hebben (Poesen was als een konijn op de plein:)). Nuja, op zich is dat niet zo’n ramp aangezien ik hier toch nog niet héél lang ben, het is goed dat ik nu beter weet op welke dingen ik moet letten op het terrein, zodat ik mijn gegevens op een zo goed mogelijke manier kan verzamelen. Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik het niet jammer vind.We hebben nog wel tijd, dus ik denk dat het wel goed komt als we goed doorwerken. Al kan dat wel eens een probleem worden zijn hier:). We zien wel!

’s Avonds heb ik me vooral beziggehouden met het maken van een presentatie die ik één van de volgende dagen moet geven. Balen:)
--
Maandag ben ik om 7u ’s morgens op de campus vertrokken om pas om half 7 ’s avonds terug te keren, het was dus een behoorlijk zwaar dagske! We hebben een aantal interessante sites herbezocht, JP was onder de indruk van het landschap! Het was wel verschrikkelijk glad, en toen het ook nog eens heel hard begon te regenen, viel het wandelen wel wat tegen. Gelukkig droogt alles hier heel snel op, en een goei theeke kan ook al wonderen doen natuurlijk! In de namiddag hebben we de landslide aan het meer nog eens bezocht, en het viel op dat het water toch een aantal meter gestegen was sinds de vorige keer, omdat de dam nog gesloten is. In het water zagen we een groepje pelikanen en een mooie Afrikaanse Ijsvogel, het leek wel een safari:)

’s Avonds hebben we heel lekker (en superveel!) gegeten, en daarna zijn we nog iets gaan drinken in ons stamcafé (of ‘het Druppelkot’, zoals we het noemen). Het was plezant, goe gelachen met een paar Ethiopiërs, maar wanneer één van de mannen een vrolijk liedje opzette, sloeg de sfeer direct helemaal om. Zoals ge waarschijnlijk al gehoord of gelezen hebt, is de eerste minister van Ethiopië vorige week gestorven. Dieje mens wordt blijkbaar pas volgende zondag begraven, en tot dan is er nationale rouw afgekondigd. En nationale rouw, da wordt hier redelijk letterlijk genomen. Een van de dingen die hard opvallen is dat de enige muziek die tot dan gespeeld mag worden, van die scherpe fluitmuziek is. Vorig weekend waren er indrukwekkend grote optochten met allemaal diep ongelukkige mensen, en de beelden die op tv getoond worden doen een beetje denken aan Noord Korea. De mensen van de universiteit waar we mee samenwerken vertelden ons echter dat dat verdriet vaak ni oprecht is, maar dat iedereen eigenlijk maar meedoet uit angst wat ‘de mensen’ anders ni gaan denken. De sociale controle is blijkbaar enorm, maar het viel ook op dat de mensen van de universiteit heel op de vlakte bleven over wat er dan zou gebeuren als er iemand niet zou meedoen. Nuja goed, ik was een verhaal aan het vertellen. Dieje mens zette dus een liedje op, waarop zijne maat echt heel kwaad werd (agressief zelfs, wat hier héél uitzonderlijk is). De man die niet zo kon lachen met de muziek werd na een tijdje buitengezet, en na nog wat roepen vertrok hij. 10 minuten later kwam hij echter terug met ne zwaarbewapende kerel, die kwam zeggen dat dieje muziek echt niet kon. Toen zijn we maar rustig vertrokken:). Het was een zware dag geweest, en mijn bed terugzien deed veel deugd!

--

Dinsdag ben ik voor het eerst niet wakker geworden voor mijn wekker, maar dat had misschien ook iets te maken met het heel vroege uur waarop hij afging. Achja, het was de laatste dag met ons Belgische bezoek, dus nog even doorbijten he! Op het terrein zagen we weer heel wat interessante dingen, die uiteraard allemaal moesten vastgelegd worden voor de volgende generaties.

 

Na het veldwerk in de voormiddag was er in de namiddag nog wat tijd vrijgemaakt voor mijn presentatie, dieeigenlijk heel goed ging. Ik ga mijn tijd nog goed moeten indelen, en ik ga lange dagen moeten kloppen als ik een auto heb, maar ik denk wel dat het me gaat lukken. Hun bezoek was heel zwaar, maar achteraf gezien was het wel goed dat ze zo snel zijn gekomen, omdat ik nu toch niet téveel tijd verloren heb. Na de presentatie heb ik een wandeling gemaakt over de markt, wat wel goed was om terug in het lokale ritme te komen. Er waren wa kinderen die een kickertafel ‘uitbaatten’, en na het trekken van ene foto kwamen hun vrienden natuurlijk ook graag zo stoer mogelijk poseren. Ik heb me trouwens ook al goed geïntegreerd, want onderweg zei nen Ethiopiër tegen mij: ‘hey what’s up my nigga?’. Priceless:)

De rest van de namiddag/avond was heel gezellig, we hebben ons beziggehouden met het plannen van de safaritrips in september, zijn lekker gaan eten (veel vlees = nice), en daarna hebben we “Time’s Up!” gespeeld tot in de vroege uurtjes:)
--
Vandaag heb ik een vervangzondag ingelast, ook al omdat er geen auto beschikbaar was. Er zijn maar een vijftal VLIR-auto’s, waarvan er al 2 voor onderhoud in Addis zijn, en de overige 3 moeten gedeeld worden onder ons, als ze niet gebruikt worden om proffen te vervoeren van en naar de hoofdstad. Nuja, mij hoort ge ni klagen, het was plezant vandaag én het heeft voor de verandering eens ni geregend! In de voormiddag heb ik nog een beetje op de computer gewerkt (data invoeren, programma’s installeren,…) en in de namiddag zijn we ene gaan drinken op een zonnig dakterraske. Superfuntime dus!

We zijn vandaag eens in het Central Hotel gaan eten (decadent), en het was voor Ababech (een Ethiopisch meisje dat ook in ons gebouw slaapt) een hele speciale ervaring. Ze had in haar leven nog nooit pizza gegeten, maar daar is vanavond verandering in gekomen. Tijdens het wachten is de elektriciteit in de hele straat 4 keer uitgevallen, en we denken dat dat door de (elektrische) pizza-oven kwam. Gelukkig waren de lekkere pizza’s het lange wachten waard.

Het heeft trouwens niet geregend vandaag, joepie!

Laundry Day

Donderdag was een rustig dagske, kben voor de eerste keer tot na 10u in mijn bed blijven liggen, wa al van op tweedaagse geleden was geloof ik! Daarna heb ik rustig ontbeten, iets gegeten, wa gelezen, een beetje rondgewandeld,… ’s Avonds zijn we eens niet op restaurant geweest, maar zijn we zelf bij de plaatselijke kraampjes langsgeweest om een fruit- en groentenbuffet samen te stellen. Na het kopen van de nodige mango’s, avocado’s, ananassen, bananen, tomaten en limoenen, samen met wat stokbroden, hebben we alles geprepareerd en opgegeten in onze keuken. Het was vandaag wat stiller dan normaal, omdat Matthias en Bram voor 3 dagen op ‘expeditie’ vertrokken waren, en bovendien is Davy met hen meegegaan. Toch was het nog gezellig, Alex (een Keniaan die in Hasselt studeert) en Ababech (een Ethiopisch meisje dat hier studeert) zorgden ervoor dat naast het fruit ook het gezelschap exotisch was:).

--

Vrijdag zijn we behoorlijk vroeg vertrokken richting Tiro, naar een gebied dat dichtbij het gebied van eergisteren ligt. Helaas waren de weergoden ons niet goed gezind en begon het bij de eerste meting echt hard te onweren, dus besloten we om eerst nog een stukje verder te rijden (thank god). We hebben ginder nog een (versgemalen) koffieke gedronken terwijl we aan het wachten waren op onze lokale gids, maar na een tijd werd het toch duidelijk dat we de regen wel moesten trotseren. Mr Abate (de romantische ziel van woensdag, die ook vandaag ook weer mee op pad was) zag er geweldig uit, met zijn lange broek in fluogroene kousen gestopt + ne bandana gemaakt van een plastiek zakje, maar helaas regende het te hard om er ne foto van te trekken. Such a shame:)

De weg was ondertussen gedeeltelijk veranderd in een rivier, en al dat water gecombineerd met lekker plakkerige klei zorgde ervoor dat mijn schoenen ineens een pak meer wogen. Achja, gelukkig stopte het na een uurtje met regenen, dus we klagen niet (te hard). Kheb weer een paar mooie landslides gezien (alez, de plaatselijke bevolking vond ze ni zo mooi denk ik, aangezien al hunne landbouwgrond aant verzakken was). Kheb ook ne (geografisch) coole foto kunnen trekken net stroomafwaarts van een grondverschuiving, waarop door de kleur (hoogstwaarschijnlijk) het verschil in sedimentlading te zien is tussen een gebied met landslide (links) en zonder landslide (rechts). Coolcoolcool.

Onderweg dook Mister Abate opeens ergens in de kant, om weer terug te keren met enkele takken van een speciale plant, die hier blijkbaar gebruikt wordt om tanden te poetsen. De mannen hebben het volgende uur met zo’n takske in hunne mond gewreven, ik vond het wel grappig. Tis wel ne goeie mens, hij ging me ook uitnodigen bij hem thuis zei hij, kben eens benieuwd:).

’s Avonds ben ik iets gaan drinken met Endalkachew (mijne begeleider), Ayalew en Kefelegn (twee Ethiopische doctoraatsstudenten die ook onder het VLIR-project werken en die samenwerken met de KUL). Twas heel plezant eigenlijk, en het viel me ook op dat ze echt heel veel moeite deden om Engels te praten (zelfs als ik effe telefoon had, bleven ze onderling Engels praten). Da lijkt misschien ni zo vreemd, maar het is toch de eerste keer dat ik dat hier heb meegemaakt en ik kon het wel appreciëren. We hebben het gehad over mijn werk (maar heel effe), en dan over hoe verschillend er naar het leven gekeken wordt in België en Ethiopië, hoe mensen zo arm toch vaak gelukkiger kunnen zijn dan wij thuis, hoe leuk ze het vinden dat alles hier op zijn eigen ritme loopt en dat niemand daar een probleem van maakt, hoe hard ze kunnen werken als ze in België zijn en hoeveel afleiding ze hier hebben van hun vrouw, kinderen,  lessen die ze moeten geven, trouwfeesten etc., en over nog heel wat andere dingen. Ik werd er heel goed gezind van om ze zo bezig te horen:) Daarna ben ik nog iets gaan eten met Kewan (Bio Ingenieur van de UGent), uiteraard alweer Injerra, met Tipps vandaag (kalfsvlees geloof ik). Twas lekker (en veel:))

--

Zaterdagvoormiddag merkte ik dat mijn voorraad propere kleren stilaan begint te slinken, en aangezien de komende dagen redelijk volgeboekt zitten door the arrival of mr. Poesen, heb ik, jawel, mijne was gedaan. Ni in een machien gestoken, maar echt, écht, met de hand gewassen. En ik kan u zeggen: da viel wel wa tegen:) Kben er uiteindelijk toch anderhalf uur mee bezig geweest (denk ik, kheb ni echt naar het uur gekeken), maar ik denk wel dat het me (op wat details na, maarja who cares:)) gelukt is. Ge kon wel duidelijk zien welke stukken ik eerst gedaan had, aangezien die totaal ni proper waren, maarja al doende leert me he:)

Twas eens een ervaring, ik heb opeens veel bewondering gekregen voor de uitvinder van het wasmachien (en ook wel voor de vrouwen hier, ni gewoon hoe veel meer die doen dan de mannen)! Maar nu dat ik het toch één keer zelf heb gedaan, denk ik dat ik de volgende keer toch maar iemand een paar euro ga geven om het voor mij te doen. Kwestie van de economie wa te steunen he!;)


In de namiddag ben in naar het Central Hotel gegaan, waar de professoren (Diels en Poesen) intussen waren aangekomen. Poesen had een chocolaatje en wat speculaas meegebracht, jammie, maar vooral een overvol programma voor de komende dagen. Ik heb mijn metingen ook een beetje fout aangepakt blijkbaar, dus da’s wel ne behoorlijke bummer, maar aangezien ik er ook nog ni zoooooveel heb gedaan is het ook geen ramp. Kheb me vandaag nog 4u beziggehouden met lezen en me voor te bereiden voor het veldwerk van morgen, dat (voor mij) gelukkig maar in de namiddag valt. Overmorgen moet ik ook een presentatie geven over wat ik al gedaan heb en wat ik nog plan te doen, hopelijk levert dat iets op en kan ik op een betere manier verdergaan met het verzamelen van mijn data. Daarstraks was ik wel wa lastig (kben zelfs helemaal verkeerd gewandeld op de weg naar de campus), maar nu besef ik wel dat hij (deels) gelijk heeft. Achja, that’s why he’s here zeker. Gelukkig heb ik nog 4 à 5 weken veldwerk gepland, dus voorlopig denk ik dat het nog wel goed komt. Fingers crossed! De evaluatie van Endalkachew zijn vooruitgang was trouwens ook niet echt om over naar huis te schrijven, ik had wel wa te doen met hem want hij doet echt wel zijn best. Hopelijk komt het ook voor hem nog in orde.

Om met een vrolijke noot te eindigen: Kheb deze week mijn vliegtuigticket naar Kenia geboekt, op een vreemde manier. Blijkbaar kost een ticket Nairobi-Addis Ababa-Nairobi bijna 100 euro minder dan een ticket Addis – Nairobi, dus heb ik maar een heen en terugvlucht geboekt bij Ethiopian Airlines. Rare mannen:).
In september gaan we ook een paar dagen naar de Rift Valley Lakes in het meer zuidelijke deel van het land, Matthias heeft dat twee jaar geleden gedaan en hij zei dat het echt wel de moeite is! We hebben de nummer van ne goeie gids gekregen, dus da gaan we één van de dagen ook vastleggen. Ik kijk er al naar uit!

O ja, mijn plaatselijke gsmnummer is  +251932-43-9375, voor zij die geïnteresseerd moesten zijn:) Ik kan blijkbaar ook gratis berichten ontvangen op mijne normale nummer!©

RIP

Maandag was een behoorlijk tam dagske. In de voormiddag heb ik wa gelezen (‘The Hunger Games’ is uit, en bij gebrek aan een vervolgboek hier ben ik begonnen in den eerste Game of Thrones, Evelien had dieje bij maar ze is er nog ni echt in begonnen). Redelijk zwaar boekske precies (figuurlijk, maar zeker ook letterlijk, amai:)). Achja, dan hebben we wel weer iets te doen op dode momenten natuurlijk!
Endalkachew was nergens te bespeuren vandaag, dus een tripje naar het reisbureau is er ook niet van gekomen. Kheb me dan maar beziggehouden met chillare (zeer belangrijk in deze zware tijden!). ’s Avonds ben ik een balleke gaan trappen met de Bram. Het gras op het voetbalveld is nog altijd belachelijk lang, maar er zijn wel een paar kortere plekken op het veld dus daarop kunnen we ons wel amuseren. Binnenkort komen de studenten terug, dan kunnen we de Ethiopiërs eens afdrogen:).
Daarna hebben we zeker anderhalf uur muurke klop gespeeld (Bal moet botsen, dan tegen muur, dan terug botsen en dan ist de volgende, you’ve heard about this). Uiteraard hadden we heel wat supporters (bij bijna alles wa we hier doen eigenlijk), maar nu kwam da wel goed uit want de toeschouwertjes dienden ook als ballenjongens. Ideaal :). We zijn er wel twee dagen stijf van geweest, maar het was wel echt heel plezant!
’s Avonds zijn we alweer injerra gaan eten (spicy, amai), maar zoals elke dag heb ik vandaag ook weer een klein voorgerechtje opgepikt. Onderweg staat er een kraampje waar een verrimpeld vrouwtje frit verkoopt (Bekke frit, maar dan int vrouwelijk), en daar kopen we dan vaak een zakske! Gelijk ge kunt zien op de foto zijn de porties wel ni gigantisch groot, maar gelukkig komt da overeen met de prijs:). Let ook op de informatieve zakjes!

--

Nieuwe dag, nieuwe avonturen! Na mijn vrije dag gisteren was het vandaag alweer tijd voor een dagje nuttig veldwerk. Uiteindelijk was het helemaal niet zo nuttig (we zijn wat metingen gaan doen aan een brug, eigenlijk net hetzelfde als vorige zaterdag, maar ik had ni echt een bijdrage bij het meten dus het was redelijk loos da’k daarvoor om half 8 moest opstaan). Achja, het weer was mooi en tis ni da ik direct iets anders te doen had, dus ik klaag niet. Kheb dan maar wa foto’s van de metingen getrokken.
Onderweg stopten we ineens omdat de mannen wa roadkill hadden zien liggen op de weg, en ze wilden het precies eens van dichter gaan bekijken. Twas een soort wasbeer denk ik, en ze vonden het precies plezant om er met ne stok in te porren, grappig zicht wel! Uiteraard kwamen er direct redelijk wa mensen rondstaan, zoals bij zo goed als alles da hier gebeurt:).

Rond de middag hebben Endalkachew, Daniel en ik ons verplaatst naar het oosten van het catchment, om enkele stalen te verzamelen net na de krachtcentrale die bij de stuwdam hoort. Na die dam is er een tunnel van 9km lang gebouwd, en die tunnel komt aan in een behoorlijk diep kloofdal (Het leek een beetje op de Ardeche eigenlijk, maar wel minder smal). Redelijk indrukwekkend, maar op de foto kunt ge helaas ni echt goe zien hoe groot het wel was.

Om daar te geraken moesten we wel toestemming hebben van één of andere hoge piet van dieje energieleverancier, en het zetten van een handtekening duurt hier blijkbaar toch net dat ietsje langer dan in België. Nuja, het zonneke scheen nog steeds dus who gives a damn :).
Als de papieren eindelijk in orde waren kon de afdaling beginnen, en eenmaal beneden gekomen kregen we gezelschap van 2 bewapende guards (machinegeweer en al, we moesten maar eens proberen om iets uit te steken he). Die mannen waren precies wel content om ook eens een levende ziel te zien, da moet een saai jobke zijn amai! Achteraf gezien heb ik wel wa spijt da’k ni heb gevraagd  voor ne foto met zo’n geweer, maar daar had ik helaas ni aan gedacht.

De stalen waren rap genomen, waardoor we rond 2u al terug in Jimma waren (lees: time for mango juice). Den Daniel kan ook wel altijd iets meer als er ne camera in de buurt is:)

’s Avonds hebben we Massive music quiz gespeeld, een online spel waarbij ge zo snel mogelijk liedjes moet raden! Heel verslavend maar gelukkig ook heel plezant, zeker in combinatie met een ananaslikeurtje.

Vandaag is trouwens ook den eerste minister van het land gestorven (in België, what are the odds), waardoor het hele land in zware rouw is. Op TV zijn heel de tijd (echt permanent, uren aan een stuk) foto’s te zien van dieje mens, soms eens afgewisseld met massa’s wenende mensen. Een beetje Noord-Koreastyle zelfs! De mensen hier zien er precies toch niet zooo erg van af, maar één van de dingen die wel opvallen is dat alle vlaggen halfstok hangen. Helaas hebben ze hier ook de gewoonte om bij zo’n sterfgevallen te luisteren naar heel scherpe fluitmuziek, en dat blijkbaar 24/24 en overal waar ge komt. Da wilt dus zeggen: op elke radiozender, in elk café, restaurant,  huis, zelfs in onze blok staat het ergens op (God weet waar, maar ge hoort het wel), ik kan u zeggen da da ni echt het meest rustgevende slaapgeluidje is:). Maar twas blijkbaar wel echt ne goeie mens heb ik gehoord, dus tonen we maar begrip en hopen we dat het snel zal voorbij zijn. De eerste bisschop van de moslimgemeenschap is trouwens ook gestorven deze week, en de vooruitzichten voor de president zouden ook ni echt rooskleurig zijn. We wennen dus best maar wat aan het gefluit!

--

Woensdag zijn we al om 8u vertrokken, want het was de bedoeling om landslides te zoeken in het uiterste noordoosten van het catchment (bijna 2u rijden). Onderweg heeft het echt enorm geregend, dus ik had er niet echt veel zin in, maar toen we eindelijk daar waren was het bijna droog. We hebben dus geluk gehad! Het was een stevige wandeling (een 4u gestapt denk ik), maar kheb goe gebabbeld met Endalkachew over verschillende onderwerpen (echt nog wel nen interessante mens eigenlijk, ik kom er wel mee overeen:)). We zijn helaas maar één landslide tegengekomen vandaag, maar het was wel een gigantisch exemplaar! Één van de meest indrukwekkende dingen da’k hier al gezien heb.


De gids die we vandaag meehadden kon voor de verandering eens een beetje Engels, dus daar heb ik ook wel wa mee kunnen praten. Hij kon bijna ni geloven da België zo plat is, was grappig:). Toen we bijna terug aan de jeep waren (de chauffeur blijft trouwens heel de dag in de auto liggen) verdween hij ineens om iets later terug te komen met een paar bloempjes die em geplukt had voor zijn vrouw. Tzijn romantische mensen, die Ethiopiërs :)

Vanavond hebben we ni echt veel meer gedaan, omdat het terug keihard is beginnen regenen (al een paar uur nu, de waterputten zullen ondertussen al wel vol zitten denk ik). Gelukkig heeft Bram wa gezelschapsspellekes bij, waardoor we de avond hebben gevuld met het verhandelen van koffie- en chilibonen. Een spel in Afrikaans thema dus:).
Morgen heb ik een dagske verlof blijkbaar, vrijdag is er terug nen auto dus dan zetten we onze zoektocht naar landslides verder. Zaterdag komt er hoog bezoek uit België (hij komt, hij komt!), ze hebben hier zelfs de fontein terug gevuld dus ik veronderstel dat die vanaf zaterdag terug zal aangaan:). Ik ben eens benieuwd!

Slaapwel

Eerste weekend

Het plan was om vrijdag om half 9 te vertrekken voor een dagje veldplezier, maar om 8.28 kregen we telefoon dat de chauffeur toch niet echt beschikbaar was, waardoor de geplande dag niet doorging. Jammer wel, want ik had nog wel zin in een dagje wandelen, maar oké: een verlengd weekend is ook niet slecht natuurlijk. Ik heb mijne boek uitgelezen, mijn data ingegeven, een beetje rondgewandeld op de markt en dan een terraske gedaan met Annelies en Davy, en voor we het wisten was de dag al om. ’s Avonds hebben we mijn kamer helemaal herschikt, en hebben we ne grote sofa gemaakt met matrassen uit de ander kamers, om zo ne gezellige filmavond te doen. Het was leuk, en het was ook wel welkom want ik had vrijdag voor het eerst een dipke (‘wa ga ik hier nog 6 weken doen?’). Chanceke da het ook snel over was:)

--
Endalkachew had vrijdag nog wel kunnen regelen dat we zaterdagvoormiddag nog op het terrein konden gaan (kheb het echt getroffen met dieje joeng precies, één van de betere begeleiders als ik naar de anderen kijk). We zijn naar een meetstation (eigenlijk gewoon een brug:)) geweest, en ik heb eens kunnen zien hoe ze elke dag de sedimentconcentratie en de stroomsnelheid van de rivier meten (pretty basic, we hebben daarom 10 stalen genomen om eens te kijken wat de fout op de metingen is, ik ben eens benieuwd!).
We hebben ook een veel gedetailleerdere meting van de stroomsnelheid gedaan, met een speciaal soort kraan die eerst nog helemaal ter plekke gemonteerd moest worden.

 

Ze lieten een zwaar gewicht met een molentje erop in het water zakken, en per rotatie van de molen hoorden ze één klik via een oortje.

 Ik was verbaasd over hoe gedetailleerd ze die metingen doen, maar aangezien het maar 2 keer per jaar gebeurt is het ook niet echt superbruikbaar. Nevertheless, het was leuk om eens te zien :). De voormiddag was echt nog wel plezant, ik begin de chauffeur en de andere begeleiders ook wa te kennen en die mannen zijn ook nog wel lachen eigenlijk! Het was wel minder dat ik bij het inladen van de jeep mijne rug wa geforceerd heb, waardoor ik nu al twee dagen met redelijk wa pijn rondloop. Hopelijk gaat da over, tis alleszins toch al gebeterd ondertussen (zondagavond).
In de namiddag was het eerst gepland om een meer te gaan bezoeken, maar omdat het weer wat tegenviel is dat plan naar volgende week verschoven. Aangezien ik ni echt veel waard was door mijne rug (en ook door het tropische onweer) was het ne behoorlijk tamme namiddag (filmke en gezelschapsspellekes), en de geplande party is er ’s avonds ook ni echtvan gekomen. Oh well, volgende week dan maar:)
--
Zondagochtend hebben we de bus naar Seka genomen, om daar de Seka Falls te bezoeken. De combinatie van zondag + einde van de ramadan zorgde er precies voor dat er niemand in Seka iets te doen had, waardoor er achter ons een groep mensen liep die zo groot was dat ze niet zou misstaan op de Diestsesteenweg richting Scherpenheuvel.

Als we vandaag iedereen die ‘you, give money’ zei nen euro zouden gegeven hebben, was het BNP van Ethiopië waarschijnlijk verdubbeld:). Iedereen wou precies onze gids zijn, waardoor ze zoveel lawaai maakten dat de bavianen direct wegliepen.  Gelukkig hebben we toch nog een glimp kunnen opvangen!

Er waren zelfs kinderen mee die met stokken de anderen wegsloegen, omdat ze dan dachten meer kans te hebben op een beloning. Only in Africa:) De watervallen waren echt wel heel mooi, zeker met het stralend weer erbij, maar de omstandigheden errond hebben het wel een beetje verpest eigenlijk. Volgende keer moet er toch maar een Ethiopische vriend meegaan, dan hebt ge daar blijkbaar veel minder last van. Achja, al doende leert men he!

Bram, Annelies en ik zijn na een uurtje teruggegaan, omdat het niet echt duidelijk was wanneer de laatste bus terugreed, en Kewan en Davy zijn nog wat langer in Seka gebleven. Achteraf gezien hebben ze nog wel heel coole dingen gezien (ze zijn op de waterval zelf geraakt, hebben wilde orchideeën gezien, nog 2 soorten apen, een stukje mangrove-achtig bos, maar op de moment zelf waren we alle drie blij om ‘rustig’ op de bus naar Jimma te zitten. Rustig, tussen aanhalingstekens, want een rit over zone hobbelige weg met een buske dat maar half aan elkaar hangt is ni echt comfortabel, maar we werden tenminste al nimeer behandeld als wandelende geldzakken. Eenmaal terug zijn we een mangosapke gaan drinken (echt goei spul), en daarna zijn we met zen allen iets gaan eten  in een redelijk deftige keet, toch wel de volle 2 euro per persoon betaald! Heerlijk:)

Morgen terug verlof, misschien ga ik eens op zoek naar het bureau van Ethiopian Airlines. We'll see:)

On the field!

Woensdag zijn we voor de eerste keer naar het veld geweest, en het was direct een stevig dagske. Uiteraard  vertrok de auto een half uur later dan afgesproken, maar omdat het zonneke scheen was dat niet zo’n ramp. Blijkbaar loopt mijn veldwerk behoorlijk samen met dat van Davy (een Bio ingenieur uit Gent), wat leuk is omdat ik dan toch nog af en toe wat Nederlands kan praten. Nadat we wat brood en bananen gekocht hebben zijn we naar het gebied rond het dorpje Dedo getrokken (ten zuidwesten van Jimma (het rode sterretje op de kaart)), waar ook Nils enkele jaren geleden zijn veldwerk heeft gedaan.

 We hebben een hele dag gewandeld, en onderweg behoorlijk wat interessante en mooie dingen gezien. Het was wel behoorlijk zwaar, aangezien het eigenlijk bijna de hele tijd (steil) bergop wandelen was, maar gelukkig hebben we toch al enkele metingen kunnen doen.

 

 Ondanks de  dreigende wolken is het (gelukkig) droog gebleven.

Onderweg was er wel effe paniek -ik was mijn notaboekje ergens vergeten- maar gelukkig heb ik het nog teruggevonden! Voor de rest verliep alles vlekkeloos, we hebben het veldwerk afgesloten met een plaatselijke snack, die verdacht veel op smoutebollen leek. Ik voelde me efkes op de foor!

Op de weg naar huis ben ik in slaap gevallen in de jeep (wat een behoorlijke prestatie is aangezien we met 4 (+2 rugzakken) op een krappe achterbank zaten, en omdat de weg ongelofelijk bouncy is), maar ik was blijkbaar toch redelijk kapot. ’s Avonds hebben we ons geïnstalleerd in het tuintje van de universiteit, en we kregen al snel het gezelschap van een familie apen, wat vooral Davy geweldig leek te vinden!

 

Daarna zijn we op zoek gegaan naar Pizza, maar uiteindelijk ‘was er vandaag geen pizza’ in het hotel waar we gingen eten, dus is het toch maar (alweer) Injerra geworden.

--

Donderdag was meteen de tweede dag van mijn veldwerk, maar vandaag hebben we veel minder gewandeld. We vertrokken om half 9 (deze keer echt), en we hebben een toerke gedaan doorheen het hele rivierbekken (tot voorbij de dam). Dat wil zeggen: (veel) minder wandelen, maar wel een crazy autorit! (140 rijden waar ge 60 moogt enzo, door klein dorpkes, echt zot). Doorheen het rivierbekken zouden er wat Sediment yield-meetstations zijn (die meten hoeveel jeir er in het water zit), en die gingen we vandaag bezoeken. Blijkbaar is een brug waarvan elke dag iemand een plastieken fles in het water laat zakken hier al een meetstation :).  Een van de dagen ga ik testen wat de fout is op die metingen, ik ben eens benieuwd! Gelukkig zijn we ook enkele landslides tegengekomen, waardoor mijn dataset toch weer wat aangevuld is.

 

(Getrokken van op de scarp van de landslide (bovenaan dus). Let op de elektriciteitspalen die behoorlijk scheef staan)

In de namiddag zijn we wat gaan rondwandelen in de stad, het was goei weer dus ik dacht: kga in marcelleke, maar da was toch ni mijn beste plan precies, blote armen is toch nog een stap te ver:) Chance da'k nog een t-shirt meehad. We zijn nog wa terraskes gaan doen en dan iets gaan eten in een nieuw restaurantje (Injerra met vis gegeten vandaag, tis eens iets anders).
Op de weg naar huis zijn we nog eens gestopt in onze stamkroeg(eigenlijk een paar golfplaten die tegen elkaar staan, maar soit), waar ge belachelijk goedkope shotjes kunt krijgen. Onder het motto ‘alez, nog ene’ hebben we daar met 5 iets besteld. Het duurde maar nen halve minuut of er begonnen een paar Ethiopische zuiplappen tegen ons te zeveren, wa wel behoorlijk lache was aangezien die mannen maar 5 woorden engels kunnen, en ons Amhaars ook ni echt denderend is. We hebben ze geleerd hoe ze een vuistje moeten geven, en dan lieten zij ons wa van hunne favoriete muziek horen (Rihanna, justin Bieber, shieat). Kheb dan maar wa osschotse rap opgezet (de Bram, Bioloog uit Leuven, kon zaterdag ook helemaal meerappen), en da vonden ze blijkbaar zo geweldig da hij me bijna gesmeekt heeft om het door te sturen. Als er nu iemand naar dieje joeng belt, kan iedereen hier de Cliff zijn vettige texte horen, want hij heeft het direct als beltoon ingesteld! 0917499414 is zijne nummer voor de geïnteresseerden!
Morgen terug vroeg op, we gaan weer een hele dag wandelen! Ik kijk al uit naar het weekend:)
Slaapwel